![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
EYAK JODIU kuadrillaren karroza
HARIAK
«Bizitza hariak egokitzen, hariei kasu egiten, hariekin korapilatzen». Hamarkada luze bezain be- rezi bateko azken igandea den honetan, abiapuntu egokia dirudi Eñaut Elorrietaren Hariak kan- taren zati honek. Zati batek ongi azal baitezake beste zati bat; kanta zati batek ibilbide zati bat.
Karrozak ikusten lehenak 1959ko Santa Anastasiak izan ziren. Guk, lehenbizikoz, gurasoen be- soetatik ikusiko genituen ziurrenik, joan den mendearen amaiera aldera. Egin, ordea, 2011ko irai- lean egin genuen gure lehenengo karroza, artean nerabe ginela: 2011 hartan heldu genion hariari, eta hutsik egin gabe haritu gara, aditu izatetik urrun, adiktu bihurtzeraino.
Baina bada askatzeko garaia.
Aurtengoa gure hamargarren karroza da, hamargarrena eta azkena. Gazte ginela heldu genuen mende erdiz ehundu zuten haria, eta hain gazte ez garela askatuko dugu. Eta zatiez hari ginela, honela amaitzen da abestia: «Bat-batean, ohartzea ezetz, ez dela haririk, ez dela ezer».
Batek, baina, badaki hori ez dela egia, hariak hor dirauela, badagoela nork heldu. Dena badator eta badoa, badoalako badator, eta badatorrelako badoa. Eta datorren urtean hor egongo gara, errepide bazterrean, 27 urteko begiak, 16 urtekoen ilusioz.
Ez dadila haria eten.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
HILOS
"La vida se adapta a los hilos, hace caso a los hilos, se enreda con los hilos". Al tratarse del último domingo de una especial larga década, esta parte del canto de Hariak de Eñaut Elorrieta parece un punto de partida adecuado. Porque una parte bien puede explicar otra parte; Una parte de una canción, una parte de una ruta.
Las primeras carrozas que se vieron fueron las Santa Anastasias de 1959. Nosotros, por primera vez, probablemente los vimos en los brazos de nuestros padres, hacia fines del siglo pasado. Sin embargo, hicimos nuestra primera carroza en septiembre de 2011, cuando aún éramos adolescentes: en 2011 nos hicimos con el hilo, y sin falta hemos progresado, lejos de ser expertos, a convertirnos en adictos.
Pero es hora de dejarlo ir.
Este año es nuestra décima carroza, la décima y la última. Agarramos el hilo que se tejió durante medio siglo cuando éramos jóvenes, y lo soltaremos ahora que no somos tan jóvenes. Y mientras hablábamos de partes, la canción termina así: "De repente, notar que no hay hilo, que no hay nada".
Uno, sin embargo, sabe que esto no es cierto, que los hilos siguen ahí, que hay alguien a quien alcanzar. Todo va y viene, viene porque va, y va porque viene. Y el año que viene estaremos ahí, al costado del camino, ojos de 27 años, con la ilusión de los 16.
No interrumpas el hilo.
P.D. del autor: Traducido con Google