Eén verhaal is specifiek voor de Dopheide, want toen God de planten had geschapen, gaf hij de Dopheide twaalf bloempjes, die lichtbolletjes verbeeldden om zijn licht te verspreiden. De duivel zou de duivel niet zijn geweest als hij daar niet iets op aan te merken had gehad. Hij vond het niet eerlijk omdat hij niets had om zijn boodschap uit te dragen. Jaloezie mag rare dingen met een mens doen, zo ook met de duivel. Hij plukte van elke struik een paar bolletjes, waardoor er aan elke stengel nog maar enkele overbleven. De volgende nacht merkten de aardmannetjes dit tot hun schrik op. Ze zetten de duivel een geweldige hak door te besluiten er het jaar daarop overal een paar bolletjes bij te hangen. De duivel zag dit er werd zo kwaad dat hij een grote stofwolk over de hei blies. Hierdoor komt het dat de Dophei vol zwarte puntjes zit. Als u de Dopheide nader bekijkt, bedenk dan dat het aan de aardmannetjes te danken is dat er aan één stengel meer of minder bloemetjes zitten. In een oud Duits sprookje wordt een prinses, die 'Erica' heet, door een jaloerse tovenaar in Struikheide veranderd, want zij hield van Prins Wander en niet van hem. De prins liep haar vervolgens te zoeken, want hij wist niet dat de tovenaar zijn geliefde omgetoverd had. Op het moment dat hij klagend riep: 'Ericáááá', schoot er aan zijn voeten een struik omhoog. Hij liep verder en prees haar schoonheid en wederom schoot er zo'n struik omhoog. Toen begreep hij dat zijn geliefde veranderd was door de boze tovenaar. Wander snelde over de vlakte en overal waar hij haar naam riep schoot een struik omhoog. Waar hij hard riep kreeg de heide een dieppaarse kleur. Waar hij van vermoeidheid zachtjes riep, was zij lichter. En omdat Prins Wander niet overal te gelijk kon wezen, bloeit de hei niet altijd gelijk.
