Tek bir merkezden başlayarak birbirinin altından ve üstünden geçen şeritler, evrendeki ilahi düzeni, sürekliliği ve sonsuzluğu sembolize eder.
Erken dönem İslam sanat geleneğinde canlı figürlerin (insan ve hayvan) tasvirinden kaçınıldığı için, derinlik ve estetik ifade bu tür karmaşık matematiksel ve geometrik desenlerle sağlanmıştır.
16. yüzyıl üretimi bu parça, Cuenca y Arista (oluk ve sırt) adı verilen özel bir kabartma kalıp tekniğiyle üretilmiştir.
Kalıpla çamura basılan çizgiler (sırtlar), fırınlanma esnasında farklı renklerdeki (mavi, kahverengi, beyaz) sırların birbirine karışmasını engeller.