Tutku Cephesi'nin en üstünde yer alan Çarmıha Geriliş (Crucifixion) sahnesindeki İsa heykeli, geleneksel dini sanattan çok farklıdır.
Geleneksel Hristiyan sanatında İsa, çarmıha gerilmiş haldeyken genellikle beline sarılı bir bezle (perizoma) tasvir edilir.
Ancak Subirachs bu geleneği yıkarak İsa'yı tamamen çıplak bırakmıştır.
Antik Roma’da çarmıha germe cezası, suçluyu toplum önünde tamamen küçük düşürmek, onurunu kırmak ve aşağılamak için tamamen çıplak şekilde uygulanırdı.
Çıplaklık, İsa'nın ilahi gücünden sıyrılıp tamamen bir "insan" olarak çektiği acıyı, çaresizliği ve savunmasızlığı sembolize eder.
Heykeldeki sert, köşeli ve anatomik hatlar İsa'nın bedeninin uğradığı yıkımı ve gerilimi çok daha dramatik bir şekilde izleyiciye aktarır.
İsa'nın arkasında geleneksel ahşap bir haç yoktur. İki büyük taş kirişin arasında, havada asılı gibi durmaktadır, ne tam olarak yere basmakta ne de tamamen gökyüzündedir.
Bu havada asılı kalma hali, onun dünyevi yaşam ile ilahi krallık arasında bir köprü olduğunu gösterir.
Bu tasarım sadece ölümü değil, ölümden sonraki Diriliş'i (Resurrection) ve Göğe Yükseliş'i (Ascension) de sembolize eder.
İsa çarmıha çakılıp kalmış bir kurban gibi değil, adeta göğe doğru yükselmeye hazırlanan, yerçekiminden bağımsız ilahi bir varlık gibi görünür.