Deze vlinder komt voor in Texas en Mexico in Noord-Amerika tot in Brazilië.
De vlinder heeft geen voorkeur voor bepaalde terreinen. Hij komt in grote aantallen
voor in een grote verscheidenheid aan natuurgebieden.
De eieren worden gelegd op casimiroa, zanthoxylum en citrus. De rupsen eten gelijktijdig
en vervellen ook synchroon. Als de rupsen niet eten verzamelen ze zich op de stam van
de waardplant in grote hoeveelheden bij elkaar. De kleur van de pop is variabel en hangt af
van de kleur van de ondergrond. De vlinders zijn zwart met rode vlekken op de achtervleugels
en soms wit op de voorvleugels. Met dat uiterlijk bootsen ze de vrouwtjes van de giftige Parides-soorten na.

Papilio Rumanzovia vrouwtjes kunnen verschillende kleurtekeningen hebben i.v.m. het nabootsen van giftige vlinders
die in dat gebied voorkomen. Dit heet mimicrie en zie je alleen maar in gebieden waar die giftige vlinder voorkomt.
Zo is ze veilig voor roofdieren omdat ze denken dat ze giftig is.
Dit is zeker nodig omdat P. Rumanzovia een van de weinige vlinders is waar de vrouwtje opvallender gekleurd zijn
dan de mannetjes.

Papilio rumanzovia is een dagvlinder uit de familie van de Papilionidae, de pages.
De vlinder komt voor in het Australaziatisch gebied, met name in Indonesië en op de Filipijnen.
Vooral de vrouwtjes zijn nogal variabel in tekening.
Het mannetje lijkt sterk op het mannetje Papilio ascalaphus, maar heeft in tegenstelling tot
deze soort geen staartje aan de ondervleugel. Zowel het mannetje als het vrouwtje hebben op
de onderkant van de vleugels een signaalrode tekening.
De vlinder heeft een spanwijdte van 12 tot 14 centimeter.
De waardplanten komen uit het geslacht Aristolochia.