vrijdagavond ... samen met de kinderen ga ik Dikkie (onze kater) terug afhalen in de dierenkliniek , waar ik hem 's morgens binnengebracht had voor castratie ...
onze ander kat Pluche moet ook mee voor inentingen ..
Toen koen de dierenarts zag, vroeg hij

Koen : ben jij de dokter ?
Dierenarts : neen ik ben dierenarts
Koen : ik ben "verpleegster
dierenarts : ah ok, dan mag jij mij helpen
Koen : ok ! dat is goed

(klein woordje uitleg tussendoor ivm Koen zijn autisme)

Dierenarts keek Pluche na, keek in haar muil, tanden nakijken, oortjes nakijken
Koen mocht dan ook direct mee naar het hartje luisteren van Pluche.
Hij schrok eerst wel , dat het zo luid klonk :-)

Toen was het tijd voor de spuit ....
Koen en de dierenarts besproken de kleur van de spuit ...
Koen twijfelde toch of hij de spuit wel zou geven ... gelukkig loste de dierenarts dit probleem op ! zij zou de spuit wel geven :-)
Koen ging in een hoekje staan, vuurrood ondertussen met zijn beide handen op zijn oren ... en bange blik ..
ik : waarom doe je zo Koen ?
Koen : omdat ik Pluchje niet wil horen huilen van de spuit !

Koen had meer schrik dan Pluche ... gelukkige huilde ze niet ... en Pluche is al klaar

Nu is het tijd om Dikkie op te halen in "het ziekenhuis"
terwijl ik nog even wacht tot Pluche terug in haar mand zit, is Koen al weg samen met andere dierenarts om naar Dikkie te gaan.

eens daar ...
Koen : dit is geen ziekenhuis ? waar zijn de bedjes
dit is een gevangenis !

Toen viel zijn oog op de WASMACHINE ...

Koen : kijk mama ! een wasmachine ! dezelfde als de onze (en ja is ook zo) en ze staat op 75 ! (de temperatuur van het wasprogramma)

De dieren en dikkie kregen nog amper aandacht ... de wasmachine was ineens het belangrijkste.

En dan terug naar huis, met onze 2 poesjes...

Thuis mocht Dikkie direct in zijn bed liggen .. ah ja want hij is toch nog beetje ziek he